Najnowsze wpisy

Kreatywnie – czyli jak? I właściwie po co? cz.1

Myślisz, że za kreatywne możemy uznać tylko osoby takie jak Einstein, Picasso czy Leonadro da Vinci. My uważamy, że w każdym z nas – w dzieciach przed wszystkim – tkwi potencjał, który możemy rozwijać. Każdy może być kreatywny i u każdego możemy tę cechę rozwijać!

Po co nam ta kreatywność?

Odpowiedź jest bardzo prosta – po to, żeby życie wyglądało ciekawiej. Dzięki temu, że mamy różnorodne pomysły, możemy spędzić czas nietuzinkowo, rozwijać się i sprawić, ze życie będzie kolorowe!

Kreatywność to zdolność, dzięki której możemy trafnie i sprawnie rozwiązywać problemy. Im więcej pomysłów jesteśmy w stanie wytworzyć, tym większa szansa, że rozwiązanie będzie dopasowane do naszych potrzeb i do danego momentu w życiu. Warto jest potrafić rozwiązywać problemy na różne sposoby. Dzięki kreatywności oszczędzamy czas, bo znajdujemy lepsze rozwiązania, szybciej się uczymy – dzięki skojarzeniom potrafimy szybciej łączyć wiedzę i nabudowywać na nią kolejne elementy.

Jak stwierdzić, że coś (ktoś) jest kreatywne?

Wbrew pozorom jest to dość proste. Aby uznać, że pomysł jest kreatywny – musi on być nowy i użyteczny. Nowy – czyli nigdy wcześniej się nie pojawił. Użyteczny – czyli przydatny. Powinien rozwiązać problem, móc być wykorzystany i służyć nam do realizacji celu.

Kreatywność pomaga w rozwiązywaniu problemów dywergencyjnych – czyli takich, których rozwiązanie wymaga postawienia pytania otwartego. Szukamy rozwiązań dla kwestii, które mają ich nieskończenie wiele.

Istnieją trzy czynniki, które są miernikami kreatywności. PŁYNNOŚĆ, GIĘTKOŚĆ I ORYGINALNOŚĆ MYŚLENIA.

PŁYNNOŚĆ to zdolność do wytwarzania danej ilości pomysłów. Możecie spytać – „Dobrze, ale po co mi aż tyle pomysłów? Wymyśliłem dziesięć, po co mam wymyślać sto?” A to dlatego, że na samym początku wytwarzamy pomysły pospolite, zwykłe i dopiero z czasem przychodzą nam te lepsze. Stąd im więcej pomysłów jesteśmy w stanie wytworzyć, tym większa szansa na to, że znajdziemy te trafne, na których nam zależy.

GIĘTKOŚĆ – to różnorodność kategorii, które potrafimy wytworzyć w ramach pracy nad pomysłem. Tych kategorii może być dużo – w przypadku dzieciaków to mogą być np. ZWIERZĘTA, ŚRODKI TRANSPORTU, ROŚLINY. Wśród naszych pomysłów, szukamy rozwiązań w danych kategoriach. Ważne jest, żeby czerpać z każdej kategorii. Im są one bardziej różnorodne, tym pomysł zyska na oryginalności i trafności.

ORYGINALNOŚĆ – tworzenie pomysłów niepowtarzalnych – takich jakie nigdy jeszcze nie powstały i są nowe. Oczywiście nie każdy Twój (czy dziecka) pomysł będzie odkryciem czegoś, czego nikt dotąd jeszcze nie wymyślił. Ale jeśli przyszło Ci to do głowy pierwszy raz i dzięki temu zastosowałeś rozwiązanie, którego jeszcze nigdy nie wykorzystywałeś – to to był oryginalny pomysł.

Przy rozwiązaniu złożonych problemów, docelowo chodzi o to, żeby wytworzyć takie idee, które się jeszcze nigdy na świecie nie pojawiły. Dlatego warto inwestować w to, aby dzieci od początku uczyły się kreatywnego podejścia do problemów. Jeśli nawet nie zrewolucjonizują świata swoimi pomysłami (chociaż właściwie czemu nie?), to na pewno nauczą się, że warto mieć zawsze otwartą głowę i korzystać z różnorodnych pomysłów – dzięki temu ich życie będzie prostsze i piękniejsze. Serio!!!

Autor: Agata Rogińska, psychopedagog kreatywności, właściellka filii Early Stage Warszawa – Włochy

19 września 2017

Wychowanie

Jak rozmawiać z dzieckiem, żeby naprawdę dowiedzieć się, co było w szkole?

Szkoła to miejsce, w którym dzieci spędzają znaczną część dnia. Doświadczają tam wielu różnych sytuacji: mierzą się z trudnościami, odnoszą sukcesy, popadają w konflikty, przeżywają pierwsze przyjaźnie i miłości. Wielu rodziców chciałoby uczestniczyć w tej części świata swojego dziecka, ale nie bardzo wiedzą, jak rozmawiać ze swoją pociechą o szkolnych wydarzeniach. Słynne „jak było w szkole?” nie zdaje egzaminu, bo dzieci zazwyczaj odpowiadają na nie po prostu „dobrze”. Taki dialog niewiele wnosi, nie pogłębia też relacji z dzieckiem. W jaki zatem sposób rozmawiać z dzieckiem o szkole? Jak pytać, żeby ono poczuło autentyczne zainteresowanie po drugiej stronie? Jak dowiedzieć się więcej niż tylko „dobrze”?

Zanim zaczniesz

Spróbuj zadać sobie pytanie: co chcesz osiągnąć poprzez tę rozmowę? Chcesz lepiej poznać swoje dziecko? Chcesz je do czegoś zachęcić? Chcesz je sprawdzić? Chcesz się czegoś konkretnego dowiedzieć? A może inicjujesz rozmowę, bo czujesz, że wypada zapytać o to, co działo się w szkole? Dzieci często wyczuwają nasze intencje – jeśli nie są one jasne i uczciwe względem nich, odmawiają współpracy. Wyobraźmy sobie sytuację, że odebrałeś telefon ze szkoły z informacją, że dziecka nie było dziś na angielskim. Ty nic o tym nie wiedziałeś. Jesteś zdezorientowany i chcesz się dowiedzieć, co się takiego stało, że Twoja pociecha opuściła lekcję. Powiedz o tym dziecku wprost, nie „sprawdzaj” syna czy córki, zadając pytania w stylu: „Jak było na angielskim?” Jeśli sam sobie szczerze odpowiesz na pytanie o to, co chcesz osiągnąć poprzez rozmowę, będzie Ci łatwiej szczerze z dzieckiem ją przeprowadzić.

Pytania

Pytanie to bardzo często początek rozmowy. Początek, który może zachęcić dziecko do dialogu lub wręcz przeciwnie – spowodować wycofanie, obronę lub… atak. Żadna z tych reakcji nie będzie sprzyjała dalszej konwersacji. Jak zatem pytać, żeby otwierać dziecko na rozmowę, zachęcać do refleksji i pogłębiania tematu?

Pytania możemy z grubsza podzielić na dwa rodzaje: zamknięte i otwarte.

Te pierwsze ograniczają się często do odpowiedzi typu „tak”, „nie”, „dobrze/ źle”, „może”. Generalnie, można na nie odpowiedzieć jednym, często zdawkowym słowem lub krótkim emocjonalnym komentarzem.

Przykłady pytań zamkniętych:

Jak było w szkole?
Czy powiedziałeś pani, że przyniesiesz zwolnienie najpóźniej w środę?
Czy postanowiłeś już, co z tym zrobisz?
Podoba ci się nowa klasa?
Co jadłeś na obiad?

Pytania zamknięte sprawdzą się, jeśli chcemy uzyskać krótką, konkretną informację. Nie są jednak najlepszym wyborem, jeśli zależy nam na szczerej, pogłębionej rozmowie z dzieckiem. Zbyt dużo pytań zamkniętych, zadanych w krótkim czasie, może spowodować, że dziecko poczuje się jak na przesłuchaniu, a stąd krótka droga do wycofania się z rozmowy.

Pytania otwarte z kolei bardziej zachęcają dziecko do refleksji, sprzyjają dzieleniu się informacjami i przemyśleniami. Na pytania otwarte trudniej odpowiedzieć jednym słowem (choć czasami też jest to możliwe), odpowiedź na nie wymaga jednak więcej wysiłku, chwili namysłu.

Przykłady pytań otwartych:

Opowiedz mi o twojej nowej klasie…
Jestem ciekawy/a, jaka sytuacja z dzisiaj szczególnie zapadła ci w pamięć?
O czym chciałbyś/ chciałabyś porozmawiać?
Co jest dla ciebie ważne/ trudne, jeśli chodzi o…?
Co myślisz o…?
Z czym ci się to kojarzy?
Jak się wtedy poczułeś/aś?
Jak ta sytuacja może się potoczyć?
Co możesz zrobić, żeby….?
W czym potrzebujesz pomocy?
A co by się stało, gdyby….?

Wspominając o różnych pytaniach, warto zatrzymać się na chwilę przy pytaniu „dlaczego..?” Na pierwszy rzut wydaje się ono zachęcające do refleksji, jednak gdy się mu bliżej przyjrzymy, możemy odkryć coś innego.

Dlaczego zrobiłeś/aś xyz?

To krótkie pytanie może skierować dziecko na tory szukania wymówek, usprawiedliwiania się. Dziecko może poczuć się winne lub zawstydzone. Zamiast z nami otwarcie rozmawiać, zacznie się bronić.

W miejsce „dlaczego…?” można zapytać dziecko:

Co się wydarzyło, że zrobiłeś/aś xyz?
Jak się wtedy czułeś/aś?
Co myślisz o tej sytuacji?

Mowa ciała

Słowa mają moc. Odpowiednio zadane pytanie może pomóc dziecku się otworzyć. Jednak rozmowa z dzieckiem to nie tylko słowa. Liczy się także postawa naszego ciała, ton głosu, mimika, gesty, spojrzenie. To wszystko wpływa na ogólny klimat rozmowy, buduje jej atmosferę, pokazuje zaangażowanie. Kiedy chcesz porozmawiać z dzieckiem na temat szkoły, zwróć uwagę nie tylko na to, co mówisz, ale także – w jaki sposób to robisz. Podniesiony głos, brak kontaktu wzrokowego, pośpiech, podejrzliwość, zniecierpliwienie – te elementy raczej odstraszą dziecko i spowodują, że wycofa się z kontaktu. Żeby móc zbudować pozytywny klimat rozmowy poprzez własną postawę, warto przyjrzeć się temu, jak się czujesz w rozmowie: jakie masz myśli? Czego one dotyczą? Jakie emocje się pojawiają? Czego potrzebujesz? Dobrze jest najpierw poukładać sobie własne emocje związane z rozmową i jej tematem – to pozwoli zebrać zasoby do tego, żeby móc kierować uwagę na dziecko i okazywać mu zainteresowanie – zarówno poprzez słowa, jak i mowę ciała.

Empatia

Empatia to pełne szacunku rozumienie cudzych doświadczeń. Empatia polega na uważnym słuchaniu dziecka, bez oceniania go i krytykowania. Polega również na podejmowaniu próby zobaczenia danej sytuacji z perspektywy dziecka. Dając dziecku empatię wysyłamy mu sygnał: „Jestem tu razem z Tobą, staram się zrozumieć, jak ty to widzisz i przeżywasz”. Empatia nie zależy od konkretnych sformułowań i użytych słów. Często można dać jej wyraz poprzez milczenie, odpowiedni wyraz twarzy, przytaknięcie czy przytulenie. Żeby okazać dziecku empatię, trzeba odłożyć na bok własne sprawy i postawić to, z czym przychodzi do nas dziecko w centrum naszego zainteresowania. Poświęcenie swojej uwagi, czasu, koncentracja na dziecku oraz obecność przy nim, to najlepszy prezent i droga do budowania porozumienia oraz wzmacniania więzi.

Na koniec mały apel

Rozmawiajmy z dziećmi. Już od najmłodszych lat. O szkole i nie tylko. Codziennie poświęćmy choćby 10 minut na rozmowę o tym, co dla nich ważne, jak się czują, o czym marzą, czego się boją. Mówmy o rzeczach dużych i ważnych, ale pamiętajmy też o codziennych drobnostkach, śmiesznych zdarzeniach. W ten sposób zaszczepimy w dzieciach umiejętność prowadzenia dialogu, pokażemy, że jesteśmy obecni i zainteresowani. Dzięki temu, gdy w przyszłości wydarzy się jakaś trudna dla nich sytuacja, zwiększamy prawdopodobieństwo, że przyjdą z tym do nas, a my będziemy mogli im pomóc.

Autor: Justyna Kobyra, psycholog dziecięcy

18 września 2017

Ciekawe miejsca

Dzieciaki polecają

Wczesną wiosną poprosiliśmy naszych uczniów o filmowe przedstawienie swojego ukochanego miejsca w ich mieście bądź okolicach.

Przedstawiamy Wam film Kuby, który mieszka w Józefowie pod Warszawą. Ostrzegamy przed nagłym zwrotem akcji i …. zapraszamy nad Świder – póki jesień nie przyszła na dobre! Potem może to być ryzykowne. Dlaczego? Zobaczcie sami 🙂

28 sierpnia 2017

Kreatywna nauka

Małe rączki robią pączki – czyli jak sprytnie powtórzyć słówka!

Czy na myśl o tym, że musisz powtórzyć z dzieckiem słówka, dostajesz gęsiej skórki? Nie chcesz po raz kolejny patrzeć na zniechęconą minę dziecka, które przebiera nogami, żeby rzucić się w wir zabawy zamiast klepać słówka?

KREDKOWY PĄCZEK to smakowity pomysł na to, jak w angażujący sposób przejść przez powtórkę słówek i dobrze się przy tym bawić. Czy muszę dodawać, że robiąc tego pączusia, spędzasz ze swoim dzieckiem cudowny, rodzinny czas? Ile minut na dobę zyskasz, dzięki temu, że połączysz naukę z zabawą?

Twoje dziecko nawet nie zauważy, że się uczy. Ale – uwierz mi – dzięki temu, że w proces będą zaangażowane różne zmysły i pozytywne emocje (bo co może być cudowniejszego od miłego popołudnia z mamą lub tatą?) słówka trwale zapiszą się w jego pamięci a przywołanie ich w odpowiednim momencie zawsze będzie budziło pozytywne skojarzenia.

A zatem – do dzieła!

Przygotowanie zajmie Ci chwilę – serio! Potrzebujesz tekturowego koła z dziurką w środku. Aby bardziej przypominał smacznego doughnut’a możesz dodać lukrową polewę oraz kolorową posypkę. Małe rączki świetnie sobie z tym radzą 🙂

Gdy pączek będzie już gotowy,wypełnij dziurkę kredkami ołówkowymi, długopisami lub flamastrami. W zależności od wielkości dziurki potrzebnych będzie ok. 20-30 kredek.

Możecie zaczynać grę!

Wybierz kategorię słownictwa, które chcesz utrwalić np. ANIMALS (zwierzęta).

Wyznacz osobę która zaczyna. W grze może brać udział dowolna liczba uczestników. Możesz grać z dzieckiem albo przyglądać się jak dzieci grają samodzielnie (Pamiętaj jednak, że dla Twojego dziecka fakt, że może Ciebie w coś ograć, jest niezwykle ważny i daje niebotyczną satysfakcję!).

Grający kolejno delikatnie wyciągają po jednej kredce i wypowiadają nazwę poznanego na zajęciach zwierzęcia. Uważajcie, by nie pomylić kategorii i słuchajcie się wzajmenie w skupieniu, by nie powtórzyć wypowiadanych słówek. Każde dobrze wypowiedziane słówko, to kredka lądująca na Twoim stosiku.

Celem gry jest zebranie jak największej liczby kredek.

Koniec gry następuje wtedy, gdy kredkowa kompozycja runie!

Jeśli w trakcie gry wypowiecie wszystkie znane słowa z jednej kategorii, a stosik kredek nie runie – śmiało wybierzcie kolejną kategorię słów i kontynuujcie grę aż do przewrócenia się pączka.

Wersja dla malucha, który uczy się, gdy mówi, patrzy i słucha!

Kiedy Twoje dziecko zaczyna dopiero naukę angielskiego, możesz ułatwić zabawę. Umieść w zasięgu wzroku obrazki przedstawiające konkretny zakres słownictwa, który będziecie utrwalać lub otwórz książkę do angielskiego na stronie z prezentacją tego materiału. W ten sposób dziecko nie będzie musiało zastanawiać się „jakie tam jeszcze były zwierzęta…?” tylko będzie przypominać sobie ich nazwy w języku angielskim, patrząc na obrazki.

Wersja dla językowego wymiatacza!

Jeśli chcesz dodatkowo utrudnić grę – (Bo niby czemu nie? Skoro można?) – możecie po wypowiedzeniu słowa zapisać je na kartce. Dopiero poprawnie zapisane słowo, będzie punktowane zatrzymaniem kredki. Poprawność oczywiście możecie sprawdzać z książką. Tę wersję gry wprowadź, gdy wiesz, że dodatkowa czynność nie zadziała zniechęcająco na Twoje dziecko.

Smacznej zabawy!

Autor: Agnieszka Gajewska, Early Stage

27 sierpnia 2017

Kreatywna nauka

Praca domowa — jak zachęcić dziecko do odrabiania lekcji?

Czy praca domowa pomaga w nauce języka obcego? A może Twoje dziecko wcale nie musi odrabiać lekcji i wszystkiego nauczy się w klasie? Sprawdzamy, jak odrabianie pracy domowej wpływa na postępy w nauce angielskiego.

Praca domowa nie musi oznaczać kilkugodzinnego i nudnego siedzenia za biurkiem. Czasem wystarczy niewielkie wsparcie, aby dziecko sprawnie odrabiało lekcje, a co za tym idzie, skuteczniej uczyło się języka.

Czy wyobrażasz sobie maratończyka, nawet bardzo zdolnego, który w szczytowym momencie kariery odpuszcza sobie regularne treningi i powtórzenia? Na nic zda się stosowanie restrykcyjnej diety, dobre przygotowanie psychiczne i najlepszy sprzęt, jeśli sportowiec przestanie trenować.

Z nauką języka jest tak samo. Regularne treningi, czyli powtarzanie materiału, sprawiają, że dziecko poznaje coraz więcej słówek i zwrotów. Praca domowa jest zatem jednym z kluczowych elementów przy skutecznej nauce języka angielskiego.

Praca domowa — wymknij się krzywej zapominania

Zanim konkretne słowo lub zwrot znajdzie się w naszej pamięci podręcznej — gotowe do użycia w każdej chwili — potrzeba wielu powtórzeń. Na lekcji języka angielskiego uczeń poznaje nowy materiał, który utrwala wspólnie z grupą. Jeśli jednak nie wróci do niego w domu, istnieje obawa, że do następnych zajęć większość zwrotów zapomni. Poznane wcześniej słowo, użyte w innym kontekście, będzie potraktowane przez jego mózg jako całkiem nowe.

Dlatego naukę języka obcego łatwiej porównać do uprawiania sportu niż nabywania wiedzy o świecie. Im częściej Twoje dziecko będzie ćwiczyć, tym lepsze uzyska efekty. Najpierw w rozumieniu prostych zdań, później komunikowaniu się po angielsku, aż po biegłą znajomość języka. W tym wypadku konieczna jest regularność i konsekwencja przez wiele lat. Nie ma co liczyć na spektakularne osiągnięcia po pierwszym tygodniu nauki. Żaden sportowiec nie wygrywa maratonu bez systematycznych treningów. Dlatego regularnie odrabiana praca domowa to klucz do nauki języka.

Dobrze zainwestowany czas

Zadanie domowe to nie tylko powrót do słownictwa i struktur z lekcji. To również wyrobienie nawyku regularnej pracy. Uczeń, który sumiennie odrabia zadania domowe, włącza je w rytuał dnia, dzięki czemu stają się nieodłącznym elementem jego codzienności.

Przy czym, mimo natłoku różnych szkolnych obowiązków, w nauce języka obcego czas poświęcony na zadania domowe przynosi wymierne efekty w postaci biegłego opanowania materiału. Bez dodatkowych powtórek nauka angielskiego po prostu nie będzie skuteczna. Dziecko na pewno osłucha się z językiem, nawet jeśli nie będzie pracowało dodatkowo w domu. Pytanie, czy na to właśnie na tym naprawdę Ci zależy? Czy może na tym, żeby za dziesięć lat swobodnie posługiwało się językiem. Jeśli bliżej Ci do drugiej opcji — bez powtórek się nie uda!

Zmobilizuj zmysły — praca domowa pójdzie szybciej

Żeby uatrakcyjnić wykonywanie pracy domowej, ważne jest zaangażowanie w naukę różnych zmysłów. Dlatego niektóre ćwiczenia przybierają formę komiksów, rymowanek. Bardzo skuteczne jest słuchanie płyt dołączonych do książek kursowych. Dzieci zwykle same je włączają, bo dzięki piosenkom łatwiej zapamiętują nowy materiał. I powtarzają go śpiewająco.

Optymalne warunki do odrabiania lekcji

Jeśli Twoje dziecko ma zadanie domowe, stwórz odpowiednie warunki, aby mogło je w spokoju i jak najszybciej wykonać. Nie pozwól na rozpraszanie uwagi. Uczeń, który jednocześnie je obiad, ogląda bajkę, gra w grę komputerową albo bawi się z rodzeństwem, nie jest w stanie zaangażować się w odrabianie lekcji. Gdy dziecko skoncentruje swoją uwagę na zadaniu domowym, powinien być w stanie odrobić je w szybkim tempie.

Jeśli widzisz, że czas spędzany nad pracą domową bardzo się przeciąga i dziecko zaczyna się do niej zniechęcać, jest to niepokojący sygnał. Warto wtedy przerwać odrabianie pracy domowej i wrócić do niej za jakiś czas. Nic na siłę!

Pora na zadanie

W efektywnym odrabianiu pracy domowej pomocne jest również wyznaczenie odpowiedniej pory na jej realizację. Nie powinna być zbyt późna ani kolidować z atrakcyjnymi dla dziecka wydarzeniami. Nie pozwólmy, aby zadanie domowe odbierane było w kategorii kary. Przy czym doceniajmy każdy wysiłek samodzielnej pracy ucznia, nawet jeśli w rozwiązaniu wyłapaliśmy kilka błędów.

Rodzicielskie wsparcie

Są dwie ważne sprawy, o które warto zadbać. Pierwsza to kontrolowanie, czy dziecko rozumie treść polecenia. W klasach młodszych polecenia w książkach są najczęściej w języku angielskim oraz polskim. Dwujęzyczne polecenia są stworzone z myślą o uczniach obcujących z podręcznikami w domu- podczas odrabiania prac domowych bądź nadrabiania zaległości w razie nieobecności. W związku z tym nawet rodzic nieznający języka może wesprzeć dziecko w zrozumieniu polecenia.

Po drugie – nie musimy śledzić, jak dziecko odrabia prace domowe, a jedynie, czy rzeczywiście to robi. Sprawdzenie poprawności zadań należy do kompetencji nauczyciela. Rolą rodzica jest pomoc w organizacji czasu dziecka oraz budowanie pozytywnego skojarzenia z każdą pracą własną dziecka – niezależnie od efektu! Przecież dzieci uczą się nowego języka. Mają prawo popełniać błędy, bo to długoletni proces.

Bądźmy czujni! Jeżeli dziecko regularnie potrzebuje pomocy w odrabianiu zadań domowych, może to świadczyć o poważniejszym problemie, który trzeba zasygnalizować lektorowi. Oczywiście dajmy sobie trochę czasu na wdrożenie w system nauki i nie panikujmy po pierwszym tygodniu zajęć. Na starcie podzielmy pracę domową na kilka krótszych odcinków, tak, aby dziecko nie odczuło znużenia. W ten sposób nie przylgnie do całej czynności łatka nudnego zajęcia.

Samodzielność

Odrabianie lekcji to rodzaj samodzielnej pracy. Daje dziecku poczucie, że może bez niczyjej pomocy i ingerencji używać języka. Przecież właśnie o to chodzi, żeby w przyszłości poradziło sobie w świecie, biegle władając językiem angielskim! Regularnie odrabiana praca domowa nauczy też Twoje dziecko systematyczności w innych dziedzinach i pozwoli mu lepiej uczyć się języka np. w szkole językowej.

Joanna Zarańska, Early Stage

27 sierpnia 2017

Nowsze wpisy

Starsze wpisy

Jeśli chcesz być na bieżąco z tym, co dzieje się w Early Stage - zapisz się do newslettera!