Blog o nauce języka angielskiego dla dzieci i rodziców | Strona 105 z 109

Najnowsze wpisy

Dzisiejszy pomysł na powtórki językowe sprawdzi się na spacerze, na pikniku, w oczekiwaniu na samolot lub pociąg, a także w długiej podróży samochodem.

Potrzebujecie:

-darmowych gazetek reklamowych np. ze sklepu spożywczego, z ubraniami, z meblami, katalogu z biura podróży, z kosmetykami itp.

-długopisu lub permanentnego markera.

Pierwszy gazetowy pomysł to NAZYWANIE/ PODPISYWANIE OBRAZKÓW

Daj dziecku wybraną gazetkę i poproś o nazwanie jak największej liczby obrazków. Zachęcam, abyście wspólnie przewracali kolejne strony. Możesz wskazywać poszczególne obrazki i pytać „What’s this?” lub pozwolić dziecku nazwać samodzielnie obrazki, których nazwy pamięta.

W ten sposób – w zależności od gazetki możecie ćwiczyć:

-nazwy pomieszczeń, mebli

-nazwy ubrań

-kolory

-liczby (tu wskazując na ceny poszczególnych produktów możesz pytać „What number is it?”

-nazwy produktów spożywczych.

Oczywiście możecie utrudnić to zadanie i oprócz ćwiczenia wymowy słówek poćwiczyć również ich pisownię – nic prostszego! Marker w dłoń i dziecko podpisuje nazwany obrazek. Możecie dodać także literowanie. A jeśli masz wątpliwości co do pisowni lub wymowy – sprawdźcie wspólnie słówko w domu z podręcznikiem i płytą dziecka lub słownikiem.

Kolejna aktywność to TWORZENIE DŁUŻSZYCH WYPOWIEDZI/ OPISU.

Do tego zadania najlepiej sprawdzą się:

-gazetki modowe – tu możecie ćwiczyć opis postaci – jaka jest, w co jest ubrana itd. Możesz poprosić dziecko o dokańczanie zdań: She/ He is wearing… (Ona/ On jest ubrana/ y …), She/ He is… (Ona/ On jest…),

-gazetki z produktami spożywczymi – tworzenie zdań co lubię/ czego nie lubię. Możesz pytać: What do you like? (Co lubisz?),

-dowolne gazetki – porównywanie cen poszczególnych produktów, tworzenie dialogów sklepowych,

-katalogi z biura podróży – opowiadanie o planach na wakacje, o wymarzonym miejscu na weekend itd.

Tematyka i złożoność wypowiedzi zależy oczywiście od językowego poziomu zaawansowania ucznia. Jeśli Twoje dziecko jest już na etapie swobodnego budowania wypowiedzi ustnych w języku angielskim pozwól mu po prostu mówić.

Jeśli Twoje dziecko dopiero zaczęło na zajęciach angielskiego tworzyć krótkie wypowiedzi pisemne według modelu w książce – warto abyście właśnie według takiego modelu, struktura po strukturze, spróbowali wspólnie powiedzieć kilka zdań. Przypomnij sobie, jakie struktury są już dziecku znane z piosenek i zadań pisemnych i właśnie te utrwalajcie w tym zadaniu.

Tradycyjnie możesz oprócz ćwiczenia mówienia poprosić dziecko o zapisanie swoich pomysłów – stworzenie opisów.

Pamiętaj jednak, ze taka powtórka nie powinna przytłaczać dziecka i nie być za trudnym i trwającym zbyt długo zadaniem.

Oprócz utrwalania słów i struktur w powyższych aktywnościach – zyskujemy coś jeszcze – wychodzimy z językiem angielskim poza podręcznik, poza dom w którym najczęściej odrabiane są prace domowe – dodajemy do ćwiczenia języka trochę luzu i swobody.

Taka powtórka – jak znalazł na koniec wakacji!

Enjoy!

Agnieszka Gajewska

14 sierpnia 2018

Kategoria artykułów: Wychowanie

Gdy dziecko wcześnie wchodzi na drogę zawodową

Wystarczy włączyć telewizor, by zobaczyć dzieci w reklamach, serialach, filmach. Od dawna obecne są także na wybiegach, billboardach, w katalogach i gazetkach reklamowych. Występują na deskach profesjonalnych teatrów. Ostatnimi czasy dużą popularnością cieszą się programy telewizyjne typu talent show z udziałem dzieci.

Występ dziecka w reklamie, sesji zdjęciowej czy filmie często może kojarzyć się z wielką przygodą, „furtką” otwierającą liczne drzwi, sposobem na zyskanie większej pewności siebie czy po prostu ogromną frajdą. Mniej mówi się o tym, że jest to po prostu praca – czasami ciężka, stresująca, wymagająca wyrzeczeń.

Zgodnie z polskim prawem, by dziecko do ukończenia przez nie 16 roku życia mogło wziąć udział w reklamie czy wystąpić w filmie, potrzebna jest między innymi zgoda jego rodziców lub opiekunów prawnych. Taką decyzję warto podjąć świadomie, rozważając zarówno potencjalne korzyści, jak i ryzyko.

Do źródeł

Twoje dziecko bryluje w szkolnych przedstawieniach? Nauczycielka od muzyki już nie raz wspominała Ci, że Twoja córka ma świetne wyczucie rytmu i słuch muzyczny? Imprezy rodzinne nie odbywają się już bez wystąpień Twojej pociechy? Być może dostrzegasz, że Twoje dziecko ma talent muzyczny, lubi występy, lubi taniec. Być może już nie raz to słyszałeś/aś od nauczycieli, bliższej i dalszej rodziny, sąsiadów. Może sam/a masz na swoim koncie występy w amatorskim teatrze, może zawsze chciałeś/aś występować na scenie… Może masz znajomych, których dziecko jest zapisane do agencji artystycznej i słyszałeś/aś od nich, że warto, że to fajna sprawa.

Powodów, dla których w głowie rodzica pojawia się myśl o tym, żeby dziecko wzięło udział w castingu do reklamy, serialu czy filmu może być mnóstwo. Najczęściej padają te związane z rozwijaniem pasji dziecka. Ale czy na pewno tylko o to chodzi? Skąd pomysł, by rozwijać zainteresowania teatralne dziecka, prowadząc je na casting do reklamy jogurtów zamiast zapisując na kółko teatralne? Warto być tu wobec siebie szczerym i samemu sobie odpowiedzieć na pytanie – dlaczego chcę zgodzić się na udział dziecka w danym przedsięwzięciu zarobkowo – artystycznym? Może jest tak, że to Tobie bardziej zależy na tym, by dziecko wystartowało w jakimś castingu – miało na przykład „lepszy start”, było w czymś wyróżniające się, miało sukcesy. Może ma spełnić Twoje aspiracje o pracy w szeroko pojętej branży artystycznej czy w ogóle byciu „kimś znanym”? Nawet jeśli dziecko nie usłyszy tego wprost, będzie czuło, że pod jego udziałem w telewizji czy na planie filmowym jest jakieś „drugie dno”, będzie wyczuwało, że rodzicom bardzo zależy, że ono nie może zawieść. Taka presja może być dla niejednego dziecka zbyt dużym ciężarem. Bardzo ważne jest, żebyś jako rodzic potrafił/a oddzielić własne marzenia, aspiracje, niezaspokojone potrzeby od marzeń, potrzeb czy celów dziecka i nie obciążał/a tym, co Twoje syna czy córki.

Sytuacja może wyglądać inaczej – Ty masz różne wątpliwości, a Twoje dziecko bardzo nalega, żebyś zapisał/a je do agencji artystycznej i pozwolił/a brać udział w castingach. W takiej sytuacji po prostu porozmawiaj z dzieckiem: zapytaj, z jakiego powodu marzy o udziale w castingach, dlaczego jest to takie ważne, dlaczego akurat teraz tego tak bardzo chce. Zapytaj, jakie ma wyobrażenia na temat udziału w castingach. Jak planuje pogodzić castingi ze szkołą, kto miałby z nim/ z nią na nie jeździć. Spróbuj dobrze poznać motywację dziecka, podziel się własnymi przemyśleniami i wątpliwościami. Pamiętaj jednak, żeby nie wybrzmiały one w formie monologu czy zarzutów kierowanych pod adresem dziecka. W trakcie takiej rozmowy spróbuj poszukać wspólnie z dzieckiem, jakie potrzeby stoją za pomysłem udziału w castingu i czy rzeczywiście jest to najlepsza droga do ich zaspokojenia.

Backstage, czyli jak może wyglądać rzeczywistość

Dzieci, które pracują na planach filmowych, w reklamach czy przy sesjach zdjęciowych muszą mierzyć się z wieloma wyzwaniami. Jednym z nich jest konieczność konfrontowania się z przegraną i odrzuceniem. Zanim dziecko trafi na plan zdjęciowy, musi najpierw wziąć udział w castingu. Czasami w wielu castingach, a czasami na castingach się kończy. Czy chodzenie na castingi jest dla dziecka przyjemnością? Czy na pewno traktuje ten temat „lekko”, jak zabawę? Zabawa, z definicji, jest czynnością dobrowolną, jest celem samym w sobie, towarzyszy jej radość płynąca z faktu bawienia się. Czy w przypadku udziału dziecka w castingach może być mowa o tym, że są one celem samym w sobie? Przecież chodzi tu jednak o wzięcie udziału w reklamie/ filmie/ przedstawieniu teatralnym etc., a casting ma być jedynie drogą do celu. Dziecko, nawet małe, może to czuć, zwłaszcza, jeśli rodzic ma duże oczekiwania związane z udziałem syna czy córki w eliminacjach. Czy Twoje dziecko chodzi na castingi dobrowolnie? Czy to jest jego/ jej pomysł od początku do końca? Czy jak widzisz swoje dziecko na castingu, to masz pewność, że jest tam szczęśliwe, naprawdę chce tam być?

W sytuacji przegranego castingu dzieci mogą zareagować różnie. Będą takie, które przyjmą to raczej na spokojnie, będą takie, którym będzie ciężko i będą potrzebowały wtedy dużo wsparcia. Na uwagę rodzica zasługuje także fakt, że młodsze dzieci nie potrafią odróżnić nieudanego castingu od oceny siebie jako osoby – one nie pomyślą „dziś miałem/am gorszy dzień” tylko „jestem beznadziejny”. Jeśli rodzic będzie przeżywał nieudany występ swojej pociechy, dziecko nie pomyśli „to są emocje mojej mamy. To są jej oczekiwania, jej ambicje i jej jest teraz w związku z tym trudno”, ono pomyśli „to moja wina, że mama się zawiodła”.

Rzeczywistością młodych aktorów jest też codzienne „gimnastykowanie się” w celu pogodzenia szkoły i pracy. Dziecko jest zwalniane z lekcji, żeby móc być na planie. Po skończonej pracy musi nadganiać z zaległościami. Dla dziecka w wieku szkolnym to szkoła jest główną formą aktywności, jest czymś, czym dla dorosłego jest praca. Można zatem powiedzieć, że dzieci pracujące na rzecz branży artystycznej de facto „mają dwa etaty”. Może to generować sporo stresu i zmęczenia. Inną sprawą są relacje z rówieśnikami – czasami dziecko, którego twarz jest rozpoznawalna styka się z zazdrością ze strony kolegów i koleżanek.

Pojawiającej się w głowie myśli „może moje dziecko mogłoby spróbować sił w reklamie/ filmie/ serialu” warto przyjrzeć się z każdej strony. Odpowiedzieć sobie szczerze na szereg różnych pytań (na przykład tych, które pojawiły się w dzisiejszym wpisie), przeanalizować dobrze sytuację. Decyzja jest poważna i może nieść za sobą różne, nie zawsze pozytywne konsekwencje. Konsekwencje, które najdotkliwiej odczuje dziecko.

Autorka: Justyna Kobyra, psycholog dziecięcy

23 lipca 2018

Kategoria artykułów: Wychowanie

Dzieci w patchworku

Z czym kojarzy Ci się patchwork? Z wielobarwnością? Różnorodnością? Całością złożoną z małych elementów? Z ciekawym (a może dziwnym?) połączeniem pozornie niepasujących do siebie fragmentów? Patchwork to w tradycyjnym rozumieniu metoda szycia, w której zszywa się małe kawałki materiału w większą całość, dzięki czemu powstaje nowy wzór. O patchworku coraz częściej słychać ostatnio wcale nie w kontekście krawiectwa, lecz w odniesieniu do rodziny – takiej, w której dwoje ludzi wchodzi ze sobą w nowy związek i chociaż jedno z nich ma już dziecko. W opcji bardziej złożonej i różnorodnej bywa, że oboje partnerzy mają dziecko lub dzieci z dawnych związków i posiadają także wspólne potomstwo. Życie w takiej „pozszywanej” rodzinie to wyzwanie dla wszystkich jej członków. Zarówno dorosłym, jak i dzieciom może być czasami trudno współtworzyć patchwork, jednak odpowiedzialność za to, jak będzie on finalnie funkcjonował leży w rękach dorosłych. Dzisiejszy wpis jest o tym, co dorośli mogą zrobić, żeby pomóc dzieciom odnaleźć się w patchworku.

Czas & cierpliwość

Kiedy jako dorosła osoba zaczynasz nowy związek z kimś, kto ma dziecko, początki mogą być różne – ze strony dziecka może (choć oczywiście nie musi) pojawić się złość, niechęć czy dystans w stosunku do Twojej osoby. Pamiętaj, że takie emocje i reakcje mają prawo mieć miejsce i warto dać sobie i wszystkim osobom z patchworku po prostu czas na oswojenie się z nową sytuacją. Spójrz na tę sytuację tak: te nieprzyjemne, czasami zmienne emocje nie są wymierzone przeciwko Tobie – one są, bo dziecku jest trudno. Naturalne będzie, że dziecko może zastanawiać się, na ile „ten nowy/ „ta nowa” zostanie na dłużej? Albo Twoje pojawienie się wywoła lęk o to, że „między rodzicami to już naprawdę koniec”. Nie staraj się za wszelką cenę i w ekspresowym tempie „wkupić w łaski” dziecka, niech ono ma tyle czasu, ile potrzebuje na zaakceptowanie zmiany. Ty bądź obok i rób swoje – angażuj się w nowy związek, okaż zainteresowanie dziecku, bądź po prostu obecny/a. Wojciech Eichelberger, terapeuta i współautor książki „Patchworkowe rodziny. Jak w nich żyć” zwraca uwagę na fakt, że dziecko zaufa przyszłemu rodzicowi, jeśli relacja patchworkowych rodziców będzie trwała co najmniej parę lat, a najlepiej tak długo, jak trwał związek rodziców biologicznych. Warto również zdawać sobie sprawę z tego, że im starsze dziecko tym dłużej trwa proces nabierania zaufania do przyszywanego „rodzica”.

Jedna mama, jeden tata

Przyszyte dzieci mają swoich rodziców biologicznych i to na ich barkach spoczywają kwestie związane z wychowaniem. Rola nowego partnera/ partnerki wiąże się bardziej z byciem przyjacielem, towarzyszem, „ciocią”/ „wujkiem”. Warto być obecnym, okazywać wsparcie, zrozumienie, spędzać wspólnie czas, ale nie konkurować i nie przejmować obowiązków rodzica biologicznego dotyczących wychowania. Już na początku powiedz dziecku, że nie zamierzasz wchodzić w rolę jego nowej mamy/ nowego taty, że ono ma rodziców i Ty to szanujesz. Taka jasność z Twojej strony może obniżyć w dziecku konflikt lojalności – dziecko w naturalny sposób czuje lojalność względem biologicznych rodziców i trudne może być dla niego pojawienie się „konkurencji” w postaci na przykład nowej partnerki taty (mogą pojawiać się myśli – czy to, że spędzam z nią czas jest w porządku? Co na to moja mama? Czy myśli, że wolę „tą nową mamę”?)

Równe traktowanie

Ważną zasadą, której warto się trzymać jest zapewnienie wszystkim dzieciom w patchworku równego dostępu do dóbr, w tym dóbr materialnych. Dzieci w patchorku powinny być równo i sprawiedliwie traktowane. Dobrze jest pilnować, by nie zdarzały się sytuacje, w których jedno dziecko jest stawiane w uprzywilejowanej sytuacji kosztem innego (np. w kwestii wolnego czasu, opłacania wyjazdów wakacyjnych, hobby, obowiązków). Jeśli razem z partnerem/ partnerką doprowadzicie do takiej sytuacji, może to budzić w dziecku (tym, które np. w przeciwieństwie do brata jadącego na obóz konny będzie zmuszane, by spędzić wakacje u babci na działce) poczucie krzywdy, niezrozumienia, bycia niezauważanym czy „gorszym”. Będzie to także negatywnie wpływało na relacje pomiędzy dziećmi. Czy to oznacza, że od dziś wszystkie dzieci muszą „po równo” jeździć na obóz konny, nawet jeśli nie wszystkie są tym zainteresowane? Oczywiście nie – o tym, gdzie kto pojedzie na wakacje warto dyskutować i wspólnie decydować, nie dopuszczając jedynie do sytuacji, w której jednemu dziecku mówi się: „nie mamy pieniędzy”, a drugie jest wysyłane na kosztowny wypoczynek. Kwestia wakacji to tylko przykład, te same reguły warto wprowadzać także w odniesieniu do innych obszarów wspólnego życia.

Współpraca na dorosłym szczeblu

Budowanie rodziny patchworkowej to długi i skomplikowany proces – kluczowe jest, by dorośli stanowiący „trzon” nowego układu mieli jasność co do najważniejszych aspektów, wartości i kierunków, w jakich chcą razem iść. Warto we wspólnej rozmowie odpowiedzieć sobie na pytania o to, jaka dokładnie ma być rola przyszywanego „rodzica”? Jakie ma on/ ona mieć prawa i obowiązki? Należy jasno określić zasady związane z rolą macochy/ ojczyma, które w codziennym byciu z dziećmi będą wspierające zarówno dla partnerów, jak i dzieci. Warto pamiętać o tym, że nowy partner czy partnerka to dla dziecka na początku ktoś zupełnie obcy, kto potrzebuje dopiero zbudować relację i autorytet w oczach dziecka. Ważne, by na wstępie taki autorytet „nadał” nowemu partnerowi rodzic biologiczny dziecka. Nie chodzi oczywiście o to, by nieznoszącym sprzeciwu głosem powiedzieć dziecku: „to jest Marta, moja nowa partnerka, masz się jej słuchać, jak mnie nie będzie w domu!” (Kto z nas z radością przyjąłby taką „komendę”?). Spróbuj raczej porozmawiać z dzieckiem i powiedzieć, że Twój nowy partner/ partnerka to bardzo ważna dla Ciebie osoba i zależy Ci, żeby brało ono pod uwagę jego/ jej zdanie.

W butach dziecka

Spójrzmy prawdzie w oczy: Twoje dziecko czy dziecko Twojego partnera/ partnerki nie znalazło się w tej sytuacji na własne życzenie. Ono właściwie nie miało na nią żadnego wpływu, musiało się dostosować do tego, co postanowili dorośli. Nie oznacza to, że masz teraz wycofywać się z decyzji, których jesteś pewien/ pewna, niemniej zrozum, że Twojemu dziecku może być z nimi trudno. Może mieć różne myśli, przeżywać sprzeczne, czasami bardzo nieprzyjemne emocje. Tak jak już wspominałam – w takiej sytuacji liczy się czas i cierpliwość, ale możesz zrobić coś jeszcze. Po prostu rozmawiaj ze swoimi dziećmi dużo i często. Pytaj, czego potrzebują, jak się czują w różnych sytuacjach, jakie mają pomysły, co im się podoba, a co przeszkadza. Dobrym pomysłem może być wyznaczenie wspólnego czasu na „narady rodzinne”, podczas których każdy może się wypowiedzieć i zostać wysłuchany. Staraj się widzieć daną sytuację z perspektywy dziecka i dawaj temu wyraz (mówiąc na przykład: „rzeczywiście, taka zmiana może być dla ciebie bolesna”).

Czy „szycie” rodzinnego patchworku jest łatwe? Z pewnością nie. Nie raz napotkasz na trudności, coś pójdzie nie tak, któryś szew się popruje, będzie trzeba dziergać jakieś fragmenty na nowo, może szukać alternatywnych ściegów, bo stare okażą się za słabe. Budowanie patchworku to wyzwanie, ale też szansa – chociażby na doświadczenie różnorodności w życiu. Twoje dziecko także może czerpać z tej sytuacji, jednak na to potrzebuje czasu, empatii i Twojego wsparcia.

Autorka: Justyna Kobyra, psycholog dziecięcy

16 lipca 2018

Kategoria artykułów: Kreatywna nauka

BALONY

Dzisiejsze kolorowe zadanie pozwoli utrwalić dzieciom pisownię poznanych na lekcjach słówek, a także poćwiczyć pisanie zdań i krótkich tekstów. Aktywność ta to również okazja do odrobiny artystycznego szaleństwa!

Przygotuj:

kilka kolorowych balonów
kolorowe kartki
taśmę klejącą (najlepiej dwustronną)
nożyczki
marker permanentny

Tradycyjnie przyda Ci się również podręcznik dziecka, tak by wybrany do zadania materiał powtórkowy był odpowiedni.

Poniżej znajdziesz kilka pomysłów na balonową powtórkę.

SŁOWNICTWO – ZWIERZĘTA

Zaplanuj wraz z dzieckiem, jakich elementów (części ciała) potrzebujecie, aby z balona wykonać zwierzaka. Nazwijcie wybrane zwierzęta i ich części ciała po angielsku. Kolejno zaangażuj dziecko w rysowanie i wycinanie. Przygotujcie zestawy elementów, jak na zdjęciu poniżej.

Gdy już wszystko wytniecie, nadmuchajcie balony i wykorzystując taśmę klejącą przyklejcie poszczególne elementy do balonów. Pamiętajcie, że brakujące części ciała jak np. oczy możecie dorysować markerem bezpośrednio na balonie.

Zobaczcie, jakie zwierzęta udało mi się stworzyć. Możecie na balonach zapisać nazwy zwierząt, ich części ciała, kolory, nazwać ich nastrój – co tylko chcecie!

PARY – RYMY

Zapisz na balonie po jednym z par rymujących się słów z podręcznika dziecka. Jego zadaniem będzie dopisać rymujące słowa.

Zamiast rymów możesz na balonie umieścić:

przeciwieństwa (np. HOT – dziecko dopisuje COLD),
czasowniki nieregularne (np. SING – dziecko dopisuje SANG),
rzeczowniki w liczbie pojedynczej (np. A BOX – dziecko dopisuje liczbę mnogą BOXES)

KATEGORIE

To idealna aktywność na powtórzenie słownictwa kilku tematów. Zapisz na każdym balonie nazwę kategorii np. COLOURS, ANIMALS, FOOD itd. zależnie od poznanych na zajęciach angielskiego.

Zadaniem dziecka jest dopisanie jak największej ilości słówek z danej kategorii. Gdy dziecko wypisze już wszystkie słówka, które pamięta sprawdźcie poprawność pisowni z podręcznikiem oraz dopiszcie inne słówka na które się natkniecie w książce.

ZDANIA – TEKST – OPIS OSOBY

Przyklejając do balona części ciała – głowę, ręce i nogi możecie przygotować człowieka! Tak stworzoną postać warto opisać w języku angielskim wykorzystując poznane struktury.

Podręcznik dziecka obfituje w przykłady tekstów, na których możecie się wzorować. W zależności od realizowanego na zajęciach materiału dziecko może napisać, co balonowy ludzik lubi/ nie lubi, co potrafi, jak wygląda, w co jest ubrany, czy ma jakiegoś zwierzaka itp.

OSTATNIA LITERKA

Zapisz na balonie dowolne słowo w języku angielskim. Następnie zachęć dziecko, aby dopisało do Twojego słowa swoje. Słowo dziecka musi się jednak zaczynać od ostatniej litery Twojego słowa.

Możecie zapisywać słówka na zmianę korzystając z podręcznika dziecka. Zadanie to może dostarczyć Wam wielu pozytywnych emocji, a w trakcie zabawy dziecko na pewno zapomni, że korzysta z książki, by ćwiczyć pisownię słówek w języku angielskim!

Dobrej zabawy!

Agnieszka Gajewska

29 maja 2018

Kategoria artykułów: Kreatywna nauka

KREDOWE POWTÓRKI

Bohaterką dzisiejszego wpisu jest kreda! To właśnie ona przede wszystkim będzie Ci potrzebna do przygotowania atrakcji powtórkowych dla dziecka.

Spakujcie:

książki do angielskiego,
butelkę z wodą z kranu (lub małą konewkę),
niewielki pędzel (opcjonalnie) oraz
kolorową kredę i…

… ruszajcie na spacer!

Aby z całej zabawy wyjść czystym przydadzą się Wam również mokre chusteczki.

Wyprawę możecie rozpocząć od zebrania małych listków, patyczków i kamieni – może się okazać, że Twoje dziecko uwielbia takie poszukiwania!

Kolejny krok to znalezienie odpowiedniej miejscówki – idealna będzie lokalizacja z dużymi płytami chodnikowymi, nieco na uboczu (nie w bliskim sąsiedztwie placu zabaw, czy trasy rowerowej – w końcu będziecie utrwalać angielski).

Teraz pora na atrakcje językowe – koniecznie dopasuj je do aktualnie realizowanego materiału, poznanego słownictwa, zagadnień gramatycznych. Wykorzystaj zadania z książki dziecka – nawet te zrealizowane na zajęciach możesz przenieść na chodnik, a kolejno sprawdzić poprawność z podręcznikiem. To naprawdę proste!

Oto kilka pomysłów na formę zadań:

Układanie liter z kamyków, liści, patyków – zapisz kilka wybranych przez Ciebie liter na chodniku. Zadaniem dziecka jest ułożenie zebranych kamyków, liści i patyków na zapisanych literach – tak jak na zdjęciu poniżej. Aktywność ta oswaja dziecko z budową liter i przygotowuje do pisania.

Pisanie po śladzie – zapisz na chodniku jednym kolorem kredy kilka wybranych słówek z aktualnie ćwiczonego na zajęciach tematu (przepisz słówka z podręcznika dziecka) – zadaniem dziecka jest poprawienie innym kolorem kredy tych wyrazów. Jeśli wzięliście na spacer pędzel, dziecko może również zamoczyć go w wodzie i „poprawiać” zapisane słowa litera po literze, tak jakby je zamalowywało/ zapisywało wodą. Zadanie to pozwoli dziecku utrwalić pisownię słów i poszczególnych liter, a także doskonalić samą umiejętność pisania.

Słowna drabina/ klasy – narysuj na chodniku drabinę z około sześcioma szczeblami. Wskazuj obrazki w podręczniku dziecka – poproś o ich nazwanie, a kolejno zapisanie na drabinie. Na każdym szczeblu dziecko zapisuje jedno poznane słowo. Jeśli pisownia okaże się wyzwaniem pokaż dziecku model w książce i poproś o przepisanie. Następnie zadaniem dziecka jest rzucenie kamieniem na pierwsze pole, wskoczenie na pierwszy szczebel i odczytanie słowa. To samo wykonujcie z kolejnymi polami i szczeblami, dziecko może skakać i odczytywać kolejne słówka coraz szybciej. Skakanie może odbywać się obunóż lub na jednej nodze – jak tylko sobie wymyślicie! Możecie również zamienić się rolami – dziecko będzie nazywało pole, w które Ty masz jak najszybciej wskoczyć. W tej aktywności dziecko utrwala poznane słownictwo – jego pisownię, wymowę, odczytywanie.

4. Tworzenie zdań – zapisz na chodniku różne słówka z których dziecko będzie mogło ułożyć zdania. Tu zdecydowanie przyda się podręcznik, w którym znajdziesz historyjki i piosenki – z których poszczególne wersy możesz wykorzystać do tego zadnia. Dziecko odczytuje zapisane przez Ciebie wyrazy i łączy je w zdania – może zakreślać je kolorową kredą, może oznaczać kamieniami/ patykami/ liśćmi, może także po odnalezieniu zdania skakać z wyrazu na wyraz w trakcie czytania. Zadanie to prowadzi to utrwalenia struktur (wzmacnia świadomość budowy zdań w konkretnych konstrukcjach), przećwiczenia słownictwa i doskonalenia umiejętności czytania.

5. Łączenie – w dwóch kolumnach zapisz przemieszane „pary” wyrazów (np. przeciwieństwa, rymy) lub rozdzielone na pół frazy. Zadaniem dziecka będzie poprawne ich połączenie. W tym ćwiczeniu również niezbędny będzie podręcznik dziecka, aby móc wybrać odpowiedni materiał językowy. Ja wybrałam zagadnienie gramatyczne – odmianę czasownika TO BE. Przejrzyj podręcznik/ pack dziecka – może okazać się, że znajdziesz w nich podobne zadania, które od razu możesz przepisać na chodnik.

Podlewanie – w tej aktywności warto zaangażować w rysowanie dziecko – poproś je o narysowanie około dziesięciu dużych kwiatków, truskawek, marchewek lub innej rośliny, która przyjdzie Wam do głowy. Następnie zapisz w środku/ obok narysowanych przez dziecko np. truskawek liczby, litery alfabetu lub słowa (te aktualnie utrwalane). Przygotujcie butelkę lub konewkę z wodą. Możecie ćwiczyć rozumienie ze słuchu – wtedy zadaniem dziecka będzie słuchanie Ciebie i „podlewanie” odpowiedniej truskawki (z nazwaną przez Ciebie liczbą/ literą alfabetu, czy też przeczytanym słowem). Możecie również trenować mówienie i czytanie – wtedy dziecko samodzielne wybiera truskawki – nazywa wybrane liczby/ litery alfabetu/ odczytuje słowa i jeśli zrobi to poprawnie – podlewa je. W razie wątpliwości co do poprawności wymowy warto wesprzeć się modelami wymowy z nagrań lub słownikiem internetowym, z możliwością odsłuchania poprawnej wymowy.

7. Rysowanie– na koniec, pomysł którego nie mogło zabraknąć! Pozwólmy dziecku kreatywnie poszaleć i… porysować. Nadal przy tym możecie utrwalać angielski! Jeśli ostatnio wprowadzonym tematem leksykalnym były zwierzęta – zaproponujmy dziecku narysowanie dziwnej farmy, jeśli dom – zaprojektowanie pokoju dla przybysza z kosmosu, jeśli jedzenie – przygotowanie obrazkowego przepisu na najmniej smaczną sałatkę lub pizzę, jeśli części ciała – np. odrysowanie kształtu ciała rodzica na chodniku. Oczywiście do każdego rysunku warto dodać podpisywanie poszczególnych jego elementów – właśnie w ten sposób połączymy powtórkę z kreatywną zabawą.

Cieplejsze dni przed nami tak też życzę Wam udanego kredowego szaleństwa!

Agnieszka Gajewska

15 maja 2018

Nowsze wpisy

Starsze wpisy

Jeśli chcesz być na bieżąco z tym, co dzieje się w Early Stage - zapisz się do newslettera!